The tree

The Tree was te zien van 18 t/m 20 april 2019 op locatie in broedplaats LELY en van 16 januari t/m 8 februari 2020 in Frascati.

In The Tree zit het publiek rondom een uit doeken opgetrokken cocon waarbinnen andere, onbekende regels gelden. Zeven meisjes vlechten er witte repen stof, die zich als lange boomwortels in elkaar verstrengelen. Ze lijken onbenaderbaar, verwikkeld in een repetitieve, bijna mystieke bezigheid, tot ze naar de grens van hun cocon lopen en de toeschouwers bekijken alsof zij het zijn die op een podium staan. Er ontstaat een spel waarin de meisjes afwisselend contact zoeken en zich terugtrekken. Zij hebben de controle, als ze vragen stellen, als ze een antwoord blijken te verwachten en als ze vertellen over hun verlangen te veranderen in een boom.

Theatermaker Alexandra Broeder werkt sinds 2017 met deze groep meiden, die tussen de 15 en de 21 zijn en allemaal behandeld worden (of in behandeling zijn geweest) bij De Bascule, academisch centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie. In het kader van De (on)vertelde stad maakte ze eerst The Well en als opvolger The Tree. Beide voorstellingen kenden een lang voortraject, vele kleine stapjes, om vanuit rust en vertrouwen samen te werken. Dat ze The Tree uiteindelijk negen keer spelen op de planken van Frascati, was geen vooropgezet plan, maar een gezamenlijke sprong in het diepe. Niets is vanzelfsprekend in het leven van deze meisjes. Van het station naar het theater lopen is voor sommige al een hele opgave. Iedere voorstelling is het weer spannend of ze er allemaal zullen staan en dat is ook voor het publiek buiten de cocon te voelen. De voorstelling kent geen klassieke spanningsboog, maar is een geladen veld waar knetterende vonkjes af springen.

The Tree is associatief en suggestief, met teksten uit het boek De Vegetariƫr die dienen als metafoor voor de binnenwereld van de meisjes. Het decor van doeken, een gouden boomstronk en takken-maskers waarmee de meisjes hun transformatie vervolmaken en zich verheffen uit de wereld waar ze geen deel meer van willen zijn, is gemaakt door Sacha Zwiers. Roald van Oosten heeft de muziek geschreven. Hij gebruikte als leidmotief voor het liedje waarmee de voorstelling afsluit een zin uit De Vegetarier: If I could sleep, shrug off consciousness, for even just an hour, slipping in and out of fuzzy consciousness. De meisjes kijken, vragen, vlechten en zingen. Ze zijn zowel confronterend dichtbij als ongrijpbaar ver weg in hun parallelle universum.